دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۲۴

برخیز ز خواب و ساز کن چنگ — کان فتنه مه عذار گلرنگ

نی خواب گذاشت خواجه نی صبر — نی نام گذاشت خواجه نی ننگ

بدرید خرد هزار خرقه — بگریخت ادب هزار فرسنگ

اندیشه و دل به خشم با هم — استاره و مه ز رشک در جنگ

استاره به جنگ کز فراقش — این عرصه چرخ تنگ شد تنگ

مه گوید بی ز آفتابش — تا کی باشم ز چرخ آونگ

بازار وجود بی‌عقیقش — گو باش خراب سنگ بر سنگ

ای عشق هزارنام خوش جام — فرهنگ ده هزار فرهنگ

بی‌صورت با هزار صورت — صورت ده ترک و رومی و زنگ

درده ز رحیق خویش یک جام — یا از رز خویش یک کفی بنگ

بگشا سر خنب را دگربار — تا سر بنهد هزار سرهنگ

تا حلقه مطربان گردون — مستانه برآورند آهنگ

مخمور رهد ز قیل و از قال — تا حشر چو حشریان بود دنگ