دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۲۶

عاشقیّ و آن‌گَهانی نام و ننگ؟ — او نشاید عشق را، دِه سنگْ سنگْ

گر ز هر چیزی بلَنگی دور شو — راهْ دور و سنگلاخ و لَنگْ لَنگ؟

مرگ اگر مرد است آید پیش من — تا کشم خوش در کنارش، تنگِ تنگ

من از او جانی بَرَم بی‌رنگ و بو — او ز من دَلقی ستانَد، رَنگْ رَنگ

جور و ظلم دوست را بر جان بِنِه — ور نخواهی پس صَلای جنگ، جنگ!

گر نمی‌خواهی تراش صیقلش — باش چون آیینه‌ی پُرزنگْ زنگ

دست را بر چشم خود نِه، گو به چَشم — چشم بگشا، خیره مَنگر! دَنگِ دَنگ