دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۲۸

حریف جنگ گزیند تو هم درآ در جنگ — چو سگ صداع دهد تن مزن برآور سنگ

به خویش آی و چنین خویش را خلاوه مکن — که اینت گوید گولست و آنت گوید دنگ

چه دست باشد کز رو مگس نداند راند — ز سست طبعی کرمی نمایدش چو پلنگ