دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۳۰

بگردان شراب ای صنم بی‌درنگ — که بزمست و چنگ و ترنگاترنگ

ولی بزم روحست و ساقی غیب — ببویید بوی و نبینید رنگ

تو صحرای دل بین در آن قطره خون — زهی دشت بی‌حد در آن کنج تنگ

در آن بزم قدسند ابدال مست — نه قدسی که افتد به دست فرنگ

چه افرنگ عقلی که بود اصل دین — چو حلقه‌ست بر در در آن کوی و دنگ

ز خشکیست این عقل و دریاست آن — بمانده است بیرون ز بیم نهنگ

بده می گزافه به مستان حق — که نی عربده بینی آن جا نه جنگ

یکی جام بنمودشان در الست — که از جام خورشید دارند ننگ

تو گویی که بی‌دست و شیشه که دید — شراب دلارام و بَگْنی و بنگ

ببین نیم شب خلق را جمله مست — ز سغراق خواب و ز ساقی زنگ

قطار شتر بین که گشتند مست — ندانند افسار از پالهنگ

خمش کن که اغلب همه باخودند — همه شهر لنگند تو هم بلنگ

ره سیرت شمس تبریز گیر — به جرات چو شیر و به حمله پلنگ