دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۶

رفت عمرم در سر سودای دل — وز غم دل نیستم پروای دل

دل به قصد جان من برخاسته — من نشسته تا چه باشد رای دل

دل ز حلقه دین گریزد زانک هست — حلقه زلفین خوبان جای دل

گرد او گردم که دل را گرد کرد — کو رسد فریادم از غوغای دل

خواب شب بر چشم خود کردم حرام — تا ببینم صبحدم سیمای دل

قد من همچون کمان شد از رکوع — تا ببینم قامت و بالای دل

آن جهان یک تابش از خورشید دل — وین جهان یک قطره از دریای دل

لب ببند ایرا به گردون می‌رسد — بی‌زبان هیهای دل هیهای دل