دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۷

سوی آن سلطان خوبان الرحیل — سوی آن خورشید جانان الرحیل

کاروان بس گران آهنگ کرد — هین سبکتر ای گرانان الرحیل

سوی آن دریای مردی و بقا — مردوار ای مردمان هان الرحیل

آفتاب روی شه عالم گرفت — صبح شد ای پاسبانان الرحیل

همچو مرغان خلیلی سوی سر — زانک بی‌سر نیست سامان الرحیل

سوی اصل خویش یعنی بحر جان — جمع یاران همچو باران الرحیل

ای شده بگلربگان ملک غیب — کمترینه عاشق قان الرحیل

خانه و فرزند و بستر ترک کن — اسپ و استر زین و پالان الرحیل

پیش شمس الدین تبریزی شاه — خاک بی‌جان گشته با جان الرحیل