دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۸

امروز روز شادی و امسال سال گل — نیکوست حال ما که نکو باد حال گل

گل را مدد رسید ز گلزار روی دوست — تا چشم ما نبیند دیگر زوال گل

مستست چشم نرگس و خندان دهان باغ — از کر و فر و رونق و لطف و کمال گل

سوسن زبان گشاده و گفته به گوش سرو — اسرار عشق بلبل و حسن خصال گل

جامه دران رسید گل از بهر داد ما — زان می‌دریم جامه به بوی وصال گل

گل آن جهانیست نگنجد در این جهان — در عالم خیال چه گنجد خیال گل

گل کیست قاصدیست ز بستان عقل و جان — گل چیست رقعه ایست ز جاه و جمال گل

گیریم دامن گل و همراه گل شویم — رقصان همی‌رویم به اصل و نهال گل

اصل و نهال گل عرق لطف مصطفاست — زان صدر بدر گردد آن جا هلال گل

زنده کنند و باز پر و بال نو دهند — هر چند برکنید شما پر و بال گل

مانند چار مرغ خلیل از پی فنا — در دعوت بهار ببین امتثال گل

خاموش باش و لب مگشا خواجه غنچه وار — می‌خند زیر لب تو به زیر ظلال گل