دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۹

تا نزند آفتاب خیمه نور جلال — حلقه مرغان روز کی بزند پر و بال

از نظر آفتاب گشت زمین لاله زار — خانه نشستن کنون هست وبال وبال

تیغ کشید آفتاب خون شفق را بریخت — خون هزاران شفق طلعت او را حلال

چشم گشا عاشقا بر فلک جان ببین — صورت او چون قمر قامت من چون هلال

عرضه کند هر دمی ساغر جام بقا — شیشه شده من ز لطف ساغر او مال مال

چشم پر از خواب بود گفتم شاها شبست — گفت که با روی من شب بود اینک محال

تا که کبود است صبح روز بود در گمان — چونک بشد نیم روز نیست دگر قیل و قال

تیز نظر کن تو نیز در رخ خورشید جان — وز نظر من نگر تا تو ببینی جمال

در لمع قرص او صورت شه شمس دین — زینت تبریز کوست سعد مبارک به فال