دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۵۶

اگر درآید ناگه صنم زهی اقبال — چو در بتان زند آتش بتم زهی اقبال

چنانک دی ز جمالش هزار توبه شکست — اگر رسد عجب امروز هم زهی اقبال

نشسته‌اند در اومید او قطار قطار — اگر ز لطف نماید کرم زهی اقبال

میان لشکر هجران که تیغ در تیغست — سپاه وصل برآرد علم زهی اقبال

هزار گل بنماید که خار مست شود — هزار خنده برآرد ز غم زهی اقبال

به رغم حرص شکم خوار خوان نهد با دل — هزار کاسه کشد بی‌شکم زهی اقبال

چو عشق دست برآرد سبک شود قالب — دود بگرد فلک بی‌قدم زهی اقبال

چو صبحدم برسد شاه شمس تبریزی — چو آفتاب جهان بی‌حشم زهی اقبال