دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۵۷

پیام کرد مرا بامداد بحر عسل — که موج موج عسل بین به چشم خلق غزل

به روزه دار نیاید ز آب جز بانگی — ولیک عاقبت آن بانگ هم رسد به عمل

سماع شرفه آبست و تشنگان در رقص — حیات یابی از این بانگ آب اقل اقل

بگوید آب ز من رسته‌ای به من آیی — به آخر آن جا آیی که بوده‌ای اول

به جان و سر که از این آب بر سر ار ریزد — هزار طره بروید ز مشک بر سر کل

شراب خوار که نامیخت با شراب این آب — کشد خمار پیاپی تو باش لاتعجل