دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۵۹

ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل — بگفتمش که زهی خوبی خدا ای دل

غلام تست هزار آفتاب و چشم و چراغ — ز پرتو تو ظلالست جان‌ها ای دل

نهایتیست که خوبی از آن گذر نکند — گذشت حسن تو از حد و منتها ای دل

پری و دیو به پیش تو بسته‌اند کمر — ملک سجود کند و اختر و سما ای دل

کدام دل که بر او داغ بندگی تو نیست — کدام داغ غمی کش نه‌ای دوا ای دل

به حکم تست همه گنج‌های لم یزلی — چه گنج‌ها که نداری تو در فنا ای دل

نظر ز سوختگان وامگیر کز نظرت — چه کوثرست و دوا دفع سوز را ای دل

بگفتم این مه ماند به شمس تبریزی — بگفت دل که کجایست تا کجا ای دل