دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۶۰

باده ده ای ساقی جان باده بی‌درد و دغل — کار ندارم جز از این گر بزیم تا به اجل

هات حبیبی سکرا لا بفتور و کسل — یقطع عن شاربه کل ملال و فشل

باده چو زر ده که زرم ساغر پر ده که نرم — غرقه مقصود شدی تا چه کنی علم و عمل

اصبح قلبی سهرا من سکر مفتخرا — ان کذب الیوم صدق ان ظلم الیوم عدل

ای قدح امروز تو را طاق و طرنبیست بیا — باده خنب ملکی داده حق عز و جل

طفت به معتمرا فزت به مفتخرا — من سقی الیوم کذی جمله ما دام حصل

مست و خوشی خواجه حسن نی نی چنان مست که من — کیسه زر مست کند لیک نه چون جام ازل

لواء نا مرتفع و شملنا مجتمع — و روحنا کما تری فی درجات و دول

توبه ما جان عمو توبه ماهیست ز جو — از دل و جان توبه کند هیچ تن ای شیخ اجل

عشقک قد جادلنا ثم عدا جادلنا — من سکر مفتضح شاربه حیث دخل

بحر که مسجور بود تلخ بود شور بود — در دل ماهی روشش به بود از قند و عسل

یا اسدا عن لنا فنعم ما سن لنا — حبک قد حببنا فاعف لنا کل زلل

بس بود ای مست خمش جان ز بدن رست خمش — باده ستان که دگران عربده دارند و جدل

اسکت یا صاح کفی واعف عفا الله عفا — هات رحیقا به صفا قد وصل الوصل وصل