دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۶۱

عمرک یا واحدا فی درجات الکمال — قد نزل الهم بی یا سندی قم تعال

چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال — تا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی‌زوال

یا فرجی مونسی یا قمر المجلس — وجهک بدر تمام ریقک خمر حلال

چند کشی بار هجر غصه و تیمار هجر — خاصه که منقار هجر کند تو را پر و بال

روحک بحر الوفا لونک لمع الصفا — عمرک لو لا التقی قلت ایا ذا الجلال

آه ز نفس فضول آه ز ضعف عقول — آه ز یار ملول چند نماید ملال

تطرب قلب الوری تسکرهم بالهوی — تدرک ما لا یری انت لطیف الخیال

آنک همی‌خوانمش عجز نمی‌دانمش — تا که بترسانمش از ستم و از وبال

تدخل ارواحهم تسکر اشباحهم — تجلسهم مجلسا فیه کؤوس ثقال

جمله سؤال و جواب زوست و منم چون رباب — می زندم او شتاب زخمه که یعنی بنال

تصلح میزاننا تحسن الحاننا — تذهب احزاننا انت شدید المحال

یک دم آواز مات یک دم بانگ نجات — می زند آن خوش صفات بر من و بر وصف حال