دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۹۷

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم — گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه — ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم

زانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود — گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم

تلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شوم — با تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنم

اصل توی من چه کسم آینه‌ای در کف تو — هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو — چونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم

بی‌تو اگر گل شکنم خار شود در کف من — ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم

دم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشم — هر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنم

دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی — تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم

لطف صلاح دل و دین تافت میان دل من — شمع دل است او به جهان من کیم او را لگنم