دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۹۸

جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم — راه تو دیدم پس از این همره ایشان نشوم

ای که تو شاه چمنی سیرکن صد چو منی — چشم و دلم سیر کنی سخره این خوان نشوم

کعبه چو آمد سوی من جانب کعبه نروم — ماه من آمد به زمین قاصد کیوان نشوم

فربه و پرباد توام مست و خوش و شاد توام — بنده و آزاد توام بنده شیطان نشوم

شاه زمینی و زمان همچو خرد فاش و نهان — پیش تو ای جان و جهان جمله چرا جان نشوم