دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۹۹

هر نفسی تازه‌ترم کز سر روزن بپرم — چونکه بهارم تو شهی‌، باغ توام، شاخِ ترم

چونکه توی میر مرا، در بر خود گیر مرا — خاک تو بادا کلهم‌، دست تو بادا کمرم

چونکه تو دست شفقت بر سر ما داشته‌ای — نیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخ سرم