دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۰۴

کار مرا چو او کند، کار دگر چرا کنم؟ — چونک چشیدم از لبش، یاد شکر چرا کنم؟

از گلزار چون روم؟ جانب خار چون شوم؟ — از پی شب، چو مرغ شب، ترک سحر چرا کنم؟

باده اگر چه می‌خورم، عقل نرفت از سرم — مجلس چون بهشت را، زیر و زبر چرا کنم؟

چونک کمر ببسته‌ام، بهر چنان قمررخی — از پی هر ستاره گو، ترک قمر چرا کنم؟

بر سر چرخ هفتمین، نام زمین چرا برم؟ — غیرت هر فرشته‌ام، ذکر بشر چرا کنم؟