دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۰۶

هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم — تا به چه شیوه‌ها تو را من ز خدا بخواستم

تا شوی از سجود من مونس این وجود من — خود بشد این وجود من چون که تو را بخواستم

در پی آفتاب تو سایه بدم ضیاطلب — پاک چو سایه خوردیم چون که ضیا بخواستم

آهنیم ز عشق تو خواسته نور آینه — آتش و زخم می خورم چونک صفا بخواستم

سوی تو چون شتافتم جای قدم نیافتم — پاک ز جا ببردیم چون ز تو جا بخواستم