دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۴۶

گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم — بس بند که بشکستم آهسته که سرمستم

در مجلس حیرانی جانی است مرا جانی — زان شد که تو می‌دانی آهسته که سرمستم

پیش آی دمی جانم زین بیش مرنجانم — ای دلبر خندانم آهسته که سرمستم

ساقی می جانان بگذر ز گران جانان — دزدیده ز رهبانان آهسته که سرمستم

رندی و چو من فاشی بر ملت قلاشی — در پرده چرا باشی آهسته که سرمستم

ای می بترم از تو من باده ترم از تو — پرجوش ترم از تو آهسته که سرمستم

از باده جوشانم وز خرقه فروشانم — از یار چه پوشانم آهسته که سرمستم

تا از خود ببریدم من عشق تو بگزیدم — خود را چو فنا دیدم آهسته که سرمستم

هر چند به تلبیسم در صورت قسیسم — نور دل ادریسم آهسته که سرمستم

در مذهب بی‌کیشان بیگانگی خویشان — باد است بر ایشان آهسته که سرمستم

ای صاحب صد دستان بی‌گاه شد از مستان — احداث و گرو بستان آهسته که سرمستم