دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۴۸

در مجلس آن رستم در عربده بنشستم — صد ساغر بشکستم آهسته که سرمستم

ای منکر هر زنده خنبک زنی و خنده — ای هم خر و خربنده آهسته که سرمستم

ای عاقل چون لنگر ای روت چو آهنگر — در دلبر ما بنگر آهسته که سرمستم

تو شخصک چوبینی گر پیشترک شینی — صد دجله خون بینی آهسته که سرمستم

کاهل مشو ای ساقی باقی است ز ما باقی — پر ده می راواقی آهسته که سرمستم

آن‌ها که ملولانند زین راه چه گولانند — بس سرد فضولانند آهسته که سرمستم

شمس الحق آزاده تبریز و می ساده — تا حشر من افتاده آهسته که سرمستم