دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۴۹

زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم — دریاب مرا ساقی والله که چنینستم

ای ساقی مست من بنگر به شکست من — ای جسته ز دست من دریاب کز آن دستم

بشکست مرا دامت بشکستم من جامت — مستی تو و مستی من بشکستی و بشکستم

ای جان و دل مستان بستان سخنم بستان — گویی که نه ای محرم هستم به خدا هستم

پر کن ز می پیشین بنشین بر من بنشین — بنشین که چنین وقتی در خواب همی‌جستم

جان و سر تو یارا بر نقد بزن ما را — مفریب و مگو فردا بردارم و بفرستم

والله که بنگذارم دست از تو چرا دارم — تا لاف زنی گویی کز عربده وارستم

خواهم که ز باد می آتش بفروزانی — خواهم که ز آب خود چون خاک کنی پستم