دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۵۱

گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم — تو قصه خود می گو من قصه خود گفتم

بس کردم از دستان زیرا مثل مستان — از خواب به هر سویی می خنبم و می افتم

من تشنه آن یارم گر خفته و بیدارم — با نقش خیال او همراهم و هم جفتم

چون صورت آیینه من تابع آن رویم — زان رو صفت او را بنمودم و بنهفتم

آن دم که بخندید او من نیز بخندیدم — وان دم که برآشفت او من نیز برآشفتم

باقیش بگو تو هم زیرا که ز بحر توست — درهای معانی که در رشته دم سفتم