دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۵۳

در آینه چون بینم نقش تو به گفت آرم — آیینه نخواهد دم ای وای ز گفتارم

در آب تو را بینم در آب زنم دستی — هم تیره شود آبم هم تیره شود کارم

ای دوست میان ما ای دوست نمی‌گنجد — ای یار اگر گویم ای یار نمی‌یارم

زان راه که آه آمد تا باز رود آن ره — من راه دهان بستم من ناله نمی‌آرم

گر ناله و آه آمد زان پرده ماه آمد — نظاره مه خوشتر ای ماه ده و چارم