دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۵۵

ای خواجه سلام علیک من عزم سفر دارم — وز بام فلک پنهان من راه گذر دارم

جان عزم سفر دارد تا معدن و اصل خود — زان سو که نظر بخشد آن سوی نظر دارم

نک می کشدم سیلم آن سوی که بد میلم — کز فرقت آن دریا بس گرم جگر دارم

می تازم ترکانه تا حضرت خاقانی — کز وی مثل خرگه صد بند کمر دارم

چون سایه فنا گردم در تابش خورشیدی — کاندر پی او دایم من سیر قمر دارم

چون لعل ز خورشیدش جز گرمی و جز تابش — من فر دگر گیرم من عشق دگر دارم

گر بشکند این جوزم هم مغزم و هم نغزم — ور بشکندم چون نی صد قند شکر دارم

چون سروم و چون سوسن هم بسته هم آزادم — چون سنگم و چون آهن در سینه شرر دارم

یا من هو فی قلبی یسبی ادبی یسبی — حسبی ابدا حسبی آنچ از تو به بر دارم

مولای فنی صبری لا تخرج من صدری — لا تبعد نستبری کز هجر ضرر دارم

ای عشق صلا گفتی می آیم بسم الله — آخر به چه آرامم گر از تو حذر دارم

گر در دل تابوتم مهر تو بود قوتم — قوت ملکی دارم گر شکل بشر دارم

آفندی کلیتیشی کالیسو کیتیشی — شیلیسو نسندیشی دل زیر و زبر دارم

افندی مناخوسی بویسی کلیمو بویسی — تینما خو نتیلوسی یاد تو سمر دارم

باقیش بفرما تو ای خسرو دریاخو — بستم چو صدف من لب یعنی که گهر دارم