دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۱

پایی به میان درنه تا عیش ز سر گیرم — تو تلخ مشو با من تا تنگ شکر گیرم

بی‌رنگ فرورفتم در عشق تو ای دلبر — برکش تو از این خنبم تا رنگ دگر گیرم

دلتنگتر از میمم چون در طمع و بیمم — من قرص به دو نیمم چون شکل قمر گیرم

ای از رخ شاه جان صد بیذق را سلطان — بر اسب نشین ای جان تا غاشیه برگیرم

وز باد لجاج خود وز غصه نیک و بد — هر چند بدم در خود والله که بتر گیرم

امنی است مرا از تو امنم توی ای مه رو — یا امن دهم زین سو یا راه خطر گیرم

چون سرو خمید از من گلزار چرید از من — ایمان چو رمید از من ترسم که کفر گیرم

تو غمزه غمازی از تیر سپر سازی — چون تیر تو اندازی پس من چه سپر گیرم

زیر و زبر عشقم شمس الحق تبریز است — جان را ز پی عشقش من زیر و زبر گیرم