دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۹

بیخود شده‌ام لیکن بیخودتر از این خواهم — با چشم تو می گویم من مست چنین خواهم

من تاج نمی‌خواهم من تخت نمی‌خواهم — در خدمتت افتاده بر روی زمین خواهم

آن یار نکوی من بگرفت گلوی من — گفتا که چه می خواهی گفتم که همین خواهم

با باد صبا خواهم تا دم بزنم لیکن — چون من دم خود دارم همراز مهین خواهم

در حلقه میقاتم ایمن شده ز آفاتم — مومم ز پی ختمت زان نقش نگین خواهم

ماهی دگر است ای جان اندر دل مه پنهان — زین علم یقینستم آن عین یقین خواهم