دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۷۶

طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیم — شرابیم و کبابیم و سهیلیم و ادیمیم

چو رنجور تن آید چو معجون نجاحیم — چو بیمار دل آید نگاریم و ندیمیم

طبیبان بگریزند چو رنجور بمیرد — ولی ما نگریزیم که ما یار کریمیم

شتابید شتابید که ما بر سر راهیم — جهان درخور ما نیست که ما ناز و نعیمیم

غلط رفت غلط رفت که این نقش نه ماییم — که تن شاخ درختی است و ما باد نسیمیم

ولی جنبش این شاخ هم از فعل نسیم است — خمش باش خمش باش هم آنیم و هم اینیم