دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۷۸

اَلمِنَةُ لِلّه که ز پیکار رهیدیم — زین وادی خَم در خَمِ پُرخار رهیدیم

زین جان پر از وهم کژاندیشه گذشتیم — زین چرخ پر از مکر جگرخوار رهیدیم

دکان حریصان به دغل رخت همه برد — دکان بشکستیم و از آن کار رهیدیم

در سایه آن گلشن اقبال بخفتیم — وز غرقه آن قلزم زخار رهیدیم

بی‌اسب همه فارس و بی‌می همه مستیم — از ساغر و از منت خمار رهیدیم

ما توبه شکستیم و ببستیم دو صد بار — دیدیم مه توبه به یک بار رهیدیم

زان عیسی عشاق و ز افسون مسیحش — از علت و قاروره و بیمار رهیدیم

چون شاهد مشهور بیاراست جهان را — از شاهد و از برده بلغار رهیدیم

ای سال چه سالی تو که از طالع خوبت — ز افسانه پار و غم پیرار رهیدیم

در عشق ز سه‌روزه و از چله گذشتیم — مذکور چو پیش آمد از اذکار رهیدیم

خاموش کز این عشق و از این علم لدنیش — از مدرسه و کاغذ و تکرار رهیدیم

خاموش کز این کان و از این گنج الهی — از مکسبه و کیسه و بازار رهیدیم

هین ختم بر این کن که چو خورشید برآمد — از حارس و از دزد و شب تار رهیدیم