دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۷۹

آن خانه که صد بار در او مایده خوردیم — بر گرد حوالی‌گه آن خانه بگردیم

ماییم و حوالی‌گه آن خانه دولت — ما نعمت آن خانه فراموش نکردیم

آن خانه مردی است و در او شیردلانند — از خانه مردی بگریزیم، چه مردیم؟

آنجا همه مستی‌ست و برون جمله خمار است — آنجا همه لطفیم و دگرجا همه دردیم

آنجا طرب‌انگیزتر از باده لعلیم — وین‌جا بد و رخ‌زردتر از شیشه زردیم

آن‌جای به گرمی همه خورشید تموزیم — وین‌جای به سردی همه چون بهمن سردیم

آنجا همه آمیخته چون شکر و شیریم — وین‌جا همه آویخته در جنگ و نبردیم

آنجا شه شطرنج بساط دو جهانیم — وین‌جا همه سرگشته‌تر از مهره نردیم

چرخی است کز آن چرخ چو یک برق بتابد — بر چرخ برآییم و زمین را بنوردیم