دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۰

خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیم — آواز خروس و سگ آن کوی شنیدیم

والله که نشان‌های قَرویِ دهِ یارست — آن نرگس و نسرین و قرنفل که چریدیم

از ذوق چراگاه و ز اشتاب چریدن — وز حرص، زبان و لب و پدفوز گزیدیم

چون تیر پریدیم و بسی صید گرفتیم — گرچه چو کمان از زه احکام خمیدیم

ما عاشق مستیم به صد تیغ نگردیم — شیریم که خون دل فغفور چشیدیم

مستان الستیم به جز باده ننوشیم — بر خوان جهان نی ز پی آش و ثریدیم

حق داند و حق دید که در وقت کشاکش — از ما چه کشیدید و ز ایشان چه کشیدیم

خیزید مخسپید که هنگام صبوح است — استاره روز آمد و آثار بدیدیم

شب بود و همه قافله محبوس رباطی — خیزید کز آن ظلمت و آن حبس رهیدیم

خورشید رسولان بفرستاد در آفاق — کاینک یزک مشرق و ما جیش عتیدیم

هین رو به شفق آر اگر طایر روزی — کز سوی شفق چون نفس صبح دمیدیم

هر کس که رسولی شفق را بشناسد — ما نیز در اظهار بر او فاش و پدیدیم

وان کس که رسولی شفق را نپذیرد — هم محرم ما نیست بر او پرده تنیدیم

خفاش نپذرفت فرودوخت از او چشم — ما پرده آن دوخته را هم بدریدیم

تریاق جهان دید و گمان برد که زهر است — ای مژده دلی را که ز پندار خریدیم

خامش کن تا واعظ خورشید بگوید — کاو بر سر منبر شد و ما جمله مریدیم