دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۱

ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم — چون شمع به پروانه مظلوم رسیدیم

یک حمله مردانه مستانه بکردیم — تا علم بدادیم و به معلوم رسیدیم

در منزل اول به دو فرسنگی هستی — در قافله امّت مرحوم رسیدیم

آن مه که نه بالاست نه پست است بتابید — وآن‌جا که نه محمود و نه مذموم رسیدیم

تا حضرت آن لعل که در کون نگنجد — بر کوری هر سنگ‌دلِ شوم رسیدیم

با آیت کرسی به سوی عرش پریدیم — تا حیّ بدیدیم و به قیّوم رسیدیم

امروز از آن باغ چه بابرگ و نواییم — تا ظن نبری خواجه که محروم رسیدیم

ویرانه به بومان بگذاریم چو بازان — ما بوم نه‌ایم ار چه در این بوم رسیدیم

زنّار گسستیم بر قیصر رومی — تبریز ببر قصّه که در روم رسیدیم