دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۲

چون در عدم آییم و سر از یار برآریم — از سنگ سیه نعره اقرار برآریم

بر کارگه دوست چو بر کار نشینیم — مر جمله جهان را همه از کار برآریم

گلزار رخ دوست چو بی‌پرده ببینیم — صد شعله ز عشق از گل گلزار برآریم

بر دلدل دل چون فِکنَد دولت ما زین — بس گَرد که ما از ره اسرار برآریم

چون از می شمس الحق تبریز بنوشیم — صد جوشِ عجب از خُم و خمّار برآریم