دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۳

امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم — مستیم بدان حد که ره خانه ندانیم

در عشق تو از عاقله عقل برستیم — جز حالت شوریده دیوانه ندانیم

در باغ به جز عکس رخ دوست نبینیم — وز شاخ به جز حالت مستانه ندانیم

گفتند در این دام یکی دانه نهاده‌ست — در دام چنانیم که ما دانه ندانیم

امروز از این نکته و افسانه مخوانید — کافسون نپذیرد دل و افسانه ندانیم

چون شانه در آن زلف چنان رفت دل ما — کز بیخودی از زلف تو تا شانه ندانیم

باده ده و کم پرس که چندم قدح است این — کز یاد تو ما باده ز پیمانه ندانیم