دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۴

بشکن قدح باده که امروز چنانیم — کز توبه شکستن سر توبه شکنانیم

گر باده فنا گشت فنا باده ما بس — ما نیک بدانیم گر این رنگ ندانیم

باده ز فنا دارد آن چیز که دارد — گر باده بمانیم از آن چیز نمانیم

از چیزی خود بگذر ای چیز به ناچیز — کاین چیز نه پرده‌ست نه ما پرده درانیم

با غمزه سرمست تو میریم و اسیریم — با عشق جوان بخت تو پیریم و جوانیم

گفتی چه دهی پند و زین پند چه سود است — کان نقش که نقاش ازل کرد همانیم

این پند من از نقش ازل هیچ جدا نیست — زین نقش بدان نقش ازل فرق ندانیم

گفتی که جدا مانده‌ای از بر معشوق — ما در بر معشوق ز انده در امانیم

معشوق درختی است که ما از بر اوییم — از ما بر او دور شود هیچ نمانیم

چون هیچ نمانیم ز غم هیچ نپیچیم — چون هیچ نمانیم هم اینیم و هم آنیم

شادی شود آن غم که خوریمش چو شکر خوش — ای غم بر ما آی که اکسیر غمانیم

چون برگ خورد پیله شود برگ بریشم — ما پیله عشقیم که بی‌برگ جهانیم

ماییم در آن وقت که ما هیچ نمانیم — آن وقت که پا نیست شود پای دوانیم

بستیم دهان خود و باقی غزل را — آن وقت بگوییم که ما بسته دهانیم