دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۶

چون آینه رازنما باشد جانم — تانم که نگویم نتوانم که ندانم

از جسم گریزان شدم از روح بپرهیز — سوگند ندانم نه از اینم نه از آنم

ای طالب بو بردن شرط است به مردن — زنده منگر در من زیرا نه چنانم

اندر کژیم منگر وین راست سخن بین — تیر است حدیث من و من همچو کمانم

این سر چو کدو بر سر وین دلق تن من — بازار جهان در به کی مانم به کی مانم

وان گاه کدو بر سر من پر ز شرابی — دارمش نگوسار از او من نچکانم

ور زان که چکانم تو ببین قدرت حق را — کز بحر بدان قطره جواهر بستانم

چون ابر دو چشمم بستد جوهر آن بحر — بر چرخ وفا آید این ابر روانم

در حضرت شمس الحق تبریز ببارم — تا سوسن‌ها روید بر شکل زبانم