دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۷

امروز چنانم که خر از بار ندانم — امروز چنانم که گل از خار ندانم

امروز مرا یار بدان حال ز سر برد — با یار چنانم که خود از یار ندانم

دی باده مرا برد ز مستی به در یار — امروز چه چاره که در از دار ندانم

از خوف و رجا پار دو پر داشت دل من — امروز چنان شد که پر از پار ندانم

از چهره زار چو زرم بود شکایت — رستم ز شکایت چو زر از زار ندانم

از کار جهان کور بود مردم عاشق — اما نه چو من خود که کر از کار ندانم

جولاهه تردامن ما تار بدرید — می‌گفت ز مستی که تر از تار ندانم

چون چنگم از زمزمه خود خبرم نیست — اسرار همی‌گویم و اسرار ندانم

مانند ترازو و گزم من که به بازار — بازار همی‌سازم و بازار ندانم

در اصبع عشقم چو قلم بیخود و مضطر — طومار نویسم من و طومار ندانم