دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۸

ای خواجه بفرما به کی مانم به کی مانم — من مرد غریبم نه از این شهر جهانم

گر دم نزنم تا حسد خلق نجنبد — دانم که نگویم نتوانم که ندانم

آن کل کلهی یافت و کل خویش نهان کرد — با بنده به خشم است که دانای نهانم

گر صلح کند داروی کلیش بسازیم — از ننگ کلی و کلهش بازرهانم