دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۸۹

ساقی ز پی عشق روان است روانم — لیکن ز ملولی تو کند است زبانم

می پرم چون تیر سوی عشرت و نوشت — ای دوست بمشکن به جفاهات کمانم

چون خیمه به یک پای به پیش تو بپایم — در خرگهت ای دوست درآر و بنشانم

هین آن لب ساغر بنه اندر لب خشکم — وانگه بشنو سحر محقق ز دهانم

بشنو خبر بابل و افسانه وایل — زیرا ز ره فکرت سیاح جهانم

معذور همی‌دار اگر شور ز حد شد — چون می ندهد عشق یکی لحظه امانم

آن دم که ملولی ز ملولیت ملولم — چون دست بشویی ز من انگشت گزانم

آن شب که دهی نور چو مه تا به سحرگاه — من در پی ماه تو چو سیاره دوانم

وان روز که سر برزنی از شرق چو خورشید — ماننده خورشید سراسر همه جانم

وان روز که چون جان شوی از چشم نهانی — من همچو دل مرغ ز اندیشه طپانم

در روزن من نور تو روزی که بتابد — در خانه چو ذره به طرب رقص کنانم

این ناطقه خاموش و چو اندیشه نهان رو — تا بازنیابد سبب اندیش نشانم