دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۱

خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم — که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم

گر هیچ گریزی بگریز از هوس خویش — زیرا همه رنج از هوس بیهده دیدیم

والله که مفری به جز از فر رخش نیست — کاندر خضر و گلشن او می نگریدیم

هر روز که برخیزی رو پاک بشویی — آن سوی دو ای دل که گه درد دویدیم

آن سوی که در ساعت دشوار دل خلق — آید که خدایا همه محتاج و مریدیم

هر دانه که چیدیم همه دام بلا بود — سوی تو پراشکسته و تن خسته پریدیم