دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۲

بار دگر از راه سوی چاه رسیدیم — وز غربت اجسام بالله رسیدیم

با اسب بدان شاه کسی چون نرسیده‌ست — ما اسب بدادیم و بدان شاه رسیدیم

چون ابر بسی اشک در این خاک فشاندیم — وز ابر گذشتیم و بدان ماه رسیدیم

ای طبل زنان نوبت ما گشت بکوبید — وی ترک برون آ که به خرگاه رسیدیم

یک چند چو یوسف به بن چاه نشستیم — زان سر رسن آمد به سر چاه رسیدیم

ما چند صنم پیش محمد بشکستیم — تا در صنم دلبر دلخواه رسیدیم

نزدیکتر آیید که از دور رسیدیم — و احوال بپرسید که از راه رسیدیم