دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۳

ما عاشق و سرگشته و شیدای دمشقیم — جان‌داده و دل‌بستهٔ سودای دمشقیم

زان صبحِ سعادت که بتابید از آن سو — هر شام و سحر مستِ سحرهای دمشقیم

بر باب بریدیم که از یار بریدیم — زان جامعِ عشّاق به خضرای دمشقیم

از چشمه بونواس مگر آب نخوردی — ما عاشقِ آن ساعدِ سقّای دمشقیم

بر مُصحفِ عثمان بنهم دست به سوگند — کز لولوی آن دلبر لالای دمشقیم

از باب فرج دوری و از باب فرادیس — کی داند کاندر چه تماشای دمشقیم

بر رَبْوَه برآییم چو در مهد مسیحیم — چون راهب سرمست ز حَمرای دمشقیم

در نیربِ شاهانه بدیدیم درختی — در سایه آن شسته و دروای دمشقیم

اخضر شده میدان و بغلطیم چو گویی — از زلف چو چوگان که به صحرای دمشقیم

کی بی‌مزه مانیم چو در مزه درآییم — دروازه شرقی سویدای دمشقیم

اندر جبل صالح کانی است ز گوهر — زان گوهر ما غرقه دریای دمشقیم

چون جنت دنیاست دمشق از پی دیدار — ما منتظر رأیت حسنای دمشقیم

از روم بتازیم سوم بار سوی شام — کز طره چون شام مطرای دمشقیم

مخدومی شمس الحق تبریز گر آن جاست — مولای دمشقیم و چه مولای دمشقیم