دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۵

اگر تو نیستی در عاشقی خام — بیا مگریز از یاران بدنام

تو آن مرغی که میل دانه داری — نباشد در جهان یک دانه بی‌دام

مکن ناموس و با قلاش بنشین — که پیش عاشقان چه خاص و چه عام

اگر ناموس راه تو بگیرد — بکش او را و خونش را بیاشام

که این سودا هزاران ناز دارد — مکن ناز و بکش ناز و بیارام

حریفا اندر آتش صبر می کن — که آتش آب می گردد به ایام

نشان ده راه خمخانه که مستم — که دادم من جهانی را به یک جام

برادر کوی قلاشان کدام است — اگر در بسته باشد رفتم از بام

به پیش پیر میخانه بمیرم — زهی مرگ و زهی برگ و سرانجام