دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۶

چه دیدم خواب شب کامروز مستم — چو مجنونان ز بند عقل جستم

به بیداری مگر من خواب بینم — که خوابم نیست تا این درد هستم

مگر من صورت عشق حقیقی — بدیدم خواب کو را می پرستم

بیا ای عشق کاندر تن چو جانی — به اقبالت ز حبس تن برستم

مرا گفتی بدر پرده دریدم — مرا گفتی قدح بشکن شکستم

مرا گفتی ببر از جمله یاران — بکندم از همه دل در تو بستم

مرا دل خسته کردی جرمم این بود — که از مژگان خیالت را بخستم

ببر جان مرا تا در پناهت — دو دستک می زنم کز جان بسستم

چه عالم‌هاست در هر تار مویت — بیفشان زلف کز عالم گسستم

که در هفتم زمین با تو بلندم — که در هفتم فلک بی‌روت پستم