دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۸

بیا کز غیر تو بیزار گشتم — وگر خفته بُدَم بیدار گشتم

بیا ای جان که تا روز قیامت — مقیم خانهٔ خمار گشتم

ز پرّ و بال خود گل را فشانَد — به کوه قاف خود طیّار گشتم

تُرُش دیدم جهانی را من از ترس — در آن دوشاب چون آچار گشتم

عقیده این چنین سازید شیرین — که من زین خمره شکربار گشتم

یکی چندی بریدم من از اغیار — کنون با خویشتن اغیار گشتم

ز حال دیگران عبرت گرفتم — کنون من عبره الابصار گشتم

بیا ای طالب اسرار عالم — به من بنگر که من اسرار گشتم

بدان بسیار پیچید این سر من — که گرد جبه و دستار گشتم

از آن محبوس بودم همچو نقطه — که گرد نقطه چون پرگار گشتم