دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۹۹

بیا کز عشق تو دیوانه گشتم — وگر شهری بُدَم ویرانه گشتم

ز عشق تو ز خان و مان بریدم — به درد عشق تو همخانه گشتم

چُنان کاهِل بُدَم کان را نگویم — چو دیدم روی تو مردانه گشتم

چو خویش جان خود جان تو دیدم — ز خویشان بَهرِ تو بیگانه گشتم

فسانِهٔ عاشقان خواندم شب و روز — کنون در عشق تو افسانه گشتم