دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۵

یکی مطرب همی‌خواهم در این دم — که نشناسد ز مستی زیر از بم

حریفی نیز خواهم غمگسار‌ی — ز بی‌خویشی نداند شادی از غم

همه اجزای او مستی گرفته — مبدل گشته از اولاد آدم

مسلمانی منور گشته از وی — مسلم گشته از هستی مسلم

چو با نه کس بیاید بشمری ده — ده تو نه بود از ده یکی کم

خدایا نوبتی مست بفرست — که ما از می دهل کردیم اشکم

دهل کوبان برون آییم از خویش — که ما را عزم ساقی شد مصمم

دهل‌زن گر نباشد عید عید است — جهان پُر عید شد والله اعلم

پراکنده بخواهم گفت امروز — چه گوید مرد درهم جز که درهم

مگر ساقی بینداید دهانم — از آن جام و از آن رطل دمادم

مرادم کیست زین‌ها شمس تبریز — ازیرا شمس آمد جان عالم