دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۶

همیشه من چنین مجنون نبودم — ز عقل و عافیت بیرون نبودم

چو تو عاقل بدم من نیز روزی — چنین دیوانه و مفتون نبودم

مثال دلبران صیاد بودم — مثال دل میان خون نبودم

در این بودم که این چون است و آن چون — چنین حیران آن بی‌چون نبودم

تو باری عاقلی بنشین بیندیش — کز اول بوده‌ام اکنون نبودم

همی‌جستم فزونی بر همه کس — چو صید عشق روزافزون نبودم

چو دود از حرص بالا می دویدم — به معنی جز سوی هامون نبودم

چو گنج از خاک بیرون اوفتادم — که گنجی بودم و قارون نبودم