دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۹

سفر کردم به هر شهری دویدم — چو شهر عشق من شهری ندیدم

ندانستم ز اول قدر آن شهر — ز نادانی بسی غربت کشیدم

رها کردم چنان شکرستانی — چو حیوان هر گیاهی می چریدم

پیاز و گندنا چون قوم موسی — چرا بر من و سلوی برگزیدم

به غیر عشق آواز دهل بود — هر آوازی که در عالم شنیدم

از آن بانگ دهل از عالم کل — بدین دنیای فانی اوفتیدم

میان جان‌ها جان مجرد — چو دل بی‌پر و بی‌پا می پریدم

از آن باده که لطف و خنده بخشد — چو گل بی‌حلق و بی‌لب می چشیدم

ندا آمد ز عشق ای جان سفر کن — که من محنت سرایی آفریدم

بسی گفتم که من آن جا نخواهم — بسی نالیدم و جامه دریدم

چنانک اکنون ز رفتن می گریزم — از آن جا آمدن هم می رمیدم

بگفت ای جان برو هر جا که باشی — که من نزدیک چون حبل الوریدم

فسون کرد و مرا بس عشوه‌ها داد — فسون و عشوه او را خریدم

فسون او جهان را برجهاند — کی باشم من که من خود ناپدیدم

ز راهم برد وان گاهم به ره کرد — گر از ره می نرفتم می رهیدم

بگویم چون رسی آن جا ولیکن — قلم بشکست چون این جا رسیدم