دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۱

بیا ای آنک بردی تو قرارم — درآ چون تنگ شکر در کنارم

دل سنگین خود را بر دلم نه — نمی‌بینی که از غم سنگسارم

بیا نزدیک و بر رویم نظر کن — نشانی‌ها نگر کز عشق دارم

بسوزم پرده هفت آسمان را — اگر از سوز دل دودی برآرم

خزان گر باغ و بستان را بسوزد — بخنداند جهان را نوبهارم

جهان گوید که بازآ ای بهاران — که از ظلم خزان صد داغ دارم

بگردان ساقیا جام خزانی — که از عشق بهار اندر خمارم

بده چیزی که پنهان است چون جان — به جان تو مده بیش انتظارم