دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۲

گهی در گیرم و گه بام گیرم — چو بینم روی تو آرام گیرم

زبون خاص و عامم در فراقت — بیا تا ترک خاص و عام گیرم

دلم از غم گریبان می دراند — که کی دامان آن خوش نام گیرم

نگیرم عیش و عشرت تا نیاید — وگر گیرم در آن هنگام گیرم

چو زلف انداز من ساقی درآید — به دستی زلف و دستی جام گیرم

اگر در خرقه زاهد درآید — شوم حاجی و راه شام گیرم

وگر خواهد که من دیوانه باشم — شوم خام و حریف خام گیرم

وگر چون مرغ اندر دل بپرد — شوم صیاد مرغان دام گیرم

چو گویم شب نخسپم او بگوید — که من خواب از نماز شام گیرم

وگر گویم عنایت کن بگوید — که نی من جنگیم دشنام گیرم

مراد خویش بگذارم همان دم — مراد دلبر خودکام گیرم